Co się stanie, kiedy przestaniemy się szufladkować

Ostatnie spotkanie z młodzieżą w ramach projektu “Kujon! Mak! Nerd!
Żart czy hejt?” składało się z dwóch części. Pierwszą stanowiło
podsumowanie dotychczasowych działań. Dokonali go prowadzący
poszczególne warsztaty oraz gość specjalny spotkania – profesor
Magdalena Steciąg z Uniwersytetu Zielonogórskiego. Przygotowała ona
wykład powstały w oparciu o analizę wypowiedzi młodzieży pytaniej o
miłość. Opowieść o tym, w jaki sposób młodzi ludzie mówią o
miłości, stanowiła pozytywny kontrapunkt dla kilkutygodniowych
rozważań o negatywnych skutkach hejtu, stereotypów przeobrażanych w
uprzedzenia. Podobnie radosna, ale też pełna spontanicznych reakcji i
zabawy była druga część spotkania zdominowana przez działania
młodzieży. Przed Lubuskim Teatrem odbył się happening.

Przez cały czas trwania projektu prowadzone były działania teatralne.
Emilia Adamiszyn, pedagog Lubuskiego Teatru, od września odwiedzała
klasy zaproszone do projektu, by przygotować happening wieńczący
pracę uczniów klas z LO I, LO V i Zespołu Szkół Elektronicznych i
Samochodowych. Zrealizowany przez młodzież happening był efektem
dyskusji, pracy z mapami myśli i skojarzeniami, refleksji związanych z
oglądanym przedstawieniem Lubuskiego Teatru “Dżama. Arabska noc” w
reżyserii Pawła Kamzy oraz zajęć dotyczących granicy między
żartem a hejtem z perspektywy języka, filmu, obrazu. Podobnie, jak
autorzy popularnego duńskiego spotu społecznego zadaliśmy sobie
pytanie: “Co się stanie, kiedy przestaniemy szufladkować ludzi?”.
Zadaniem każdego z uczniów było przygotowanie pytania, które nie
będzie zawierało w sobie elementu wartościowania, oceny, hejtu i
którego zadaniem będzie odsłanianie wspólnego doświadczenia,
niezależnie od tego, czy jesteśmy uczniami elektrona, jedynki,
piątki, nerdami, makami czy kujonami. W efekcie powstało
dziewięćdziesiąt pytań. Zadaniem każdej z klas było
wyselekcjonować te, które uważają za tak istotne, by wybrzmiały w
przestrzeni zielonogórskiej starówki i zostały zadane kolegom z
innych szkół. Także, by mówiły coś ważnego o nich samych, o ich
obawach, ale też pozytywnych doświadczeniach.

Komentarze

Komentarze